Maialen Lujanbio, 2009ko abenduaren 13an.
Amaia Montero, 2009ko abenduaren 11n.
Gaur goizean, lanerako bidean, auto batek gizon bat harrapatzen ikusi dut. Lurrean gelditu da gizajoa, kexuka. Gidaria ere, negarraren hegian. Gerturatu egin naiz, beste bikote bat ere gerturatu da… “anbulantzia bati deitu beharko diogu, ezta?” Telefonoa atera dugu aldi berean bikoteko neskak eta biok, baina nik 911 markatu dut eta telefonoak ez du seinalerik eman batere. Beste neskak deitu behar izan du azkenean.
Gertaerak bi gauza egiaztatu dizkit:
a) Emergentzia egoeretan ezin dela nirekin kontatu
b) Gehiegi ikusi dudala uda honetan Reno 911 telesail txanantea.
.
.
Eta istripua izan duenari laster osatzea opa diot, noski.
Hemendik hartuta
Amak esan didanez, bentosa baten bitartez ni munduratzen lagundu zuen ginekologoak mundua utzi berri du. Kontsultan bertan harrapatu zuen heriotzak gainera. Gaixorik zegoen, baina inork ez zuen espero hain amaiera azkarra. Imajinatu pazientearen sustoa.
Etxera ailegatu eta Benedettiren heriotzaren berri jaso dut. Buruz ikasten genituen bere poemak, hamabost urterekin.
Bi gertaerak ez daude erlazionaturik. Ezerk ez du zentzurik. Dena da denbora-pasa.
Pasatiempo
Cuando éramos niños los viejos tenían como treinta un charco era un océano la muerte lisa y llana no existía. Luego cuando muchachos los viejos eran gente de cuarenta un estanque un océano la muerte solamente una palabra. Ya cuando nos casamos los ancianos estaban en cincuenta un lago era un océano la muerte era la muerte de los otros. Ahora veteranos ya le dimos alcance a la verdad el océano es por fin el océano pero la muerte empieza a ser la nuestra. Mario Benedetti (1920-2009)
Goiz osoa daramat horrela…