Hona hemen urte berrirako nire proposamen egokitua: egin dezagun gauza bera gure eremu honetan, alegia, euskal literaturaren eremuan. Ez dugu politikarien babesa behar (sari sinbolikoa izan daiteke, afaritxo bat, irabazlearen strip-tease batekin amaituta), ezta kritiko (erlatiboki) handien bedeinkapena ere (internet bidezko botaketaz lor daiteke epaia, Iban Zalduak behin baino gehiagotan proposatu duen Metacritic prozeduraz). Sexu-eszena bat idatzi edo idazten saiatu den edonor izan daiteke hautagai, delako eszena aurreko urtean argitaratua izan den bitartean.

Eta zertarako egin beharko genuke horrelako zerbait? Bada, umorea sustatzeko, erotismoaren hizkera txalotzeko, euskaldunen inguruko topikoen kontra egiteko, oraindik ere (eta gezurra dirudien arren) gure artean dirauten tabuak apurtzeko (eta ez naiz bakarrik sexuari buruz ari) edo Edorta Jimenezek berriki Sautrela saioan aipatutako “Arantzazuren sindromeari” behin-betiko aspirina emateko. Gutxi iruditzen zaizue? (Edorta, antolaketa lanetarako apuntatuko zinateke?)

Sari-banaketaren giro onaren alde gauza batetan amore emateko prest nago, ea zer iruditzen zaizuen: saria euskaraz argitaraturiko sexu eszena txarrenari eman beharrean, sexu eszena onenari eman ahal diogu. Sexu On Saria: SOS.

Zer diozue? Egingo al dugu? Salba genezake horrela euskal literatura? Batek daki, baina ondo pasako dugu, ziur. Has gaitezen bada pasa den urteko euskal liburuak errepasatzen. Non irakurri duzue sexu eszenarik txarrena? Ez, barkatu, onena esan nahi nuen.

“Badu zerbait liburu horrek” idatzi du Lander Garrok berriki. Zer ote da? Irakurri duzu zuk? Zer iruditu zaizu? Zer galdetu nahiko zenioke Etxegoien jaunari?Iruzkinik bai?

Betiko moduan, Santutxuko AEKn (Arbidea 21, Txurdinaga) bilduko gara arrastiko 20.00etan. Baina etorri ezingo bazenu, blog hau ere irekita duzu edozein komentariorako.

Maialen Lujanbio, 2009ko abenduaren 13an.

Amaia Montero, 2009ko abenduaren 11n.

Zeren eta batez ere jendea dago Durangon, jende andana. Euskaldunak, katalanak eta senegaldarrak, besteak beste. Gehienak ezezagunak. Batzuk aspaldiko ezagunak, beste batzuk betiko lagunak. Jendea Barrenkalen. Jendea Goienkalen. Jendea Artekalen (ez hainbeste baina). Umeak eta zaharrak. Kazetariak, editoreak eta hormonautikan adituak. Luther Blisset ere hortik dabil, lehenengoz euskaraz. Zakila baten aurrean eskandalizatzen den jendea. Hori zure liburua dela eta ea sinatzea nahi duen galdetzen diozunean lotsagorritzen den jendea.

Eta jendeak ere ajea ematen dute. Aje goxoa, gehienetan (zorionez). Hitzak, barreak eta berriak buruan gelditzen dira zurrunbiloka. Ez dira apaltzen errazak.

Ados: zerbeza ere badago Durangon. Eta ardoa, bazkalorduan. Gin-tonic bat edo beste, akaso. Baina ajea aurretik aipatutako horren errua da.

Eta azokak ateak ixten dituenean, azken zuritoen txanda dator, eta trena harrapatzeko lasterketatxoak. Eta trenean, azkenean ere, liburuak zabaltzeko aukera dago, musika iPodean jotzeko aukera. Eta trenak aurrera egiten duen bitartean, Atxurirantz, Anarik abesten du: “aurrean biderik ez da, norberak egina ez bada”. Eta Lemoan gelditu denerako, Joan Margarit daukat xuxurlaka, Meettok argitaletxeak eskura jarri digun liburu elebidunaren orrialdeetatik: “Entre els desastres apilats com sacs, la vida m’ha deixat el teu amor”.

Horrela sendatzen da ajea, Atxurirantz doan trenean. Horrela, hurrengo urtera arte.

Elitista alproja! Herriaren hitza horrela mespretxatzea ere! Tarima gainean dagoenari bakarrik eskaini behar al diot nire arreta?

Bada, printzipioz bai. Hitzaldira joatea erabaki badut, hizlariagatik izan da, tarima gainean dagoenagatik, eta ez bertara bildutako publikoagatik. Gerora gerta daitekeela entzuleen artean ere iruzkin aberasgarri eta ñabardura interesgarriak loratzea? Bada, izan daiteke, baina nire esperientziak dio iruzkin abesgarridun jendea isilik geratu ohi dela, eta aldiz, ezer interesgarririk esateko ez duten horiek mikrofonoa bahitzeko joera daukatela. Beren kasu pertsonal bezain txepela kontatzeko. Jorratzen den gaiarekin zerikusirik ez duen parrastada inkoherentea botatzeko. Etxetik aurrefabrikatua ekarri duten iritzia luzatzeko, entzundako ezerk bere iritziarengan inongo eraginik izan ez duela agerian utziz.

Edozein hitzaldi aipa dezaket adibide gisa, baina aipa dezadan Erika Lust zine porno zuzendariak Bilbon orain dela pare bat aste emandakoa. Porno feministarik egon daiteke? Hura zen gaia, eta horren inguruan aritu zen zuzendari suediarra, berak egiten duen pornoa zergatik kontsideratzen duen feminista azalduz: emakumearen gorputza objektibatzen ez duelako, emakumeak ere sexua gustuko duela errebindikatzen duelako… Eta hara non altxatzen den gizon bat aldarrikatzera pornoa ez dela emakumeentzat (gizonezkoentzat bai, haiek ez baitute ohean nahi dutena lortzen -sic-): emakumeek nahiago dituzte gorteiatze jokoa eta fantasia erromantikoak. Ordura arte ezer entzun izan ez balu bezala. Audientziaren osaketa ia guztiz femeninoari erreparatu gabe. Zertarako? Berak ondo zekien emakumeek zer nahi zuten eta ezin izan zion mikrofono irekiaren tentazioari eutsi.

________________________

Erika Lust zuzendariari buruz gehiago jakiteko eta bere pelikulak streaming bitartez ikusteko hemen bere orria.

Identifikatu ezin nituenean ez nekien zergatik jartzen nintzen hain urduri pertsona toxiko baten ondoan nengoenean, edo zergatik sentitzen nintzen pott eginda berarekin hitz egin ostean. Orain badakit, eta adi nago. Gauza bera egitea gomendatzen dizuet.

Pertsona toxikoek dena ikusten dute ilun, dena ospel. Baina ez hori bakarrik: zuk ere, eta inguruko edozeinek, dena ilun, dena ospel ikusi arte ez dira konformatuko. Eta okerrago dena: manipulazioaren artean maisu edo maistrak izaki, erraz lortu ohi dute beren helburua.

Pertsona toxikoari bizitza honetako erronkarik txikiena ere eskuraezina iruditzen zaio. Hori ezinezkoa da, e-zi-nez-ko-a, ez ezazu ezta saiatu ere egin, esango dizu, porrotaren bidea grafikoki deskribatuz. Ez dira konturatzen zein mespretxatzaile suertatzen diren jokaera horrekin.

Pertsona toxikoei dena ematen die beldurra. Mundua mehatxuz beteriko oihan umela da. Adibidez, etxeko lubakia utzi eta bidaiatzeari ekitea: zoramena! Eta ez dute bidaiatzen. Ondo da. Baina zuk bidaiatzeko asmoa duzula errebelatzen badiozu, eskuak burura eraman, eta bidaia horretan zure zain dauden arrisku guztiak gogoraraziko dizkizu: lapurretak, bortxaketak, gaixotasun tropikalak…

Ezin dute ezer ospatu, ezer ez baita nahikoa beraientzat. Lan berria? Soldata hobeago merezi zuten. Haurdunaldi bat? Buf, ea arazorik gabe datorren. Eta aldi berean, besteek lortzen duten edozein gauzari inbidia diote.

Urrunetik begiratuta, izugarrizko pena ematen dute pertsona toxikoek. Ezingo dute inoiz bizitza honetan disfrutatu (hurrengoa ere ez, seguru asko). Hurbiletik, berriz… hobe gehiegi ez gerturatzea, maskararik gabe behintzat.

Euskaraz irakurtzeko zaletasuna dutenentzat (edo zaletasun hori garatu nahi dutenentzat) pentsatuta dago Leioako Irakurle Kluba. Bakarkako lana da irakurtzea, baina irakurritakoaz hitz egitea taldeko jarduna ere izan daiteke. Hilean behin liburu bat irakurri, bildu, komentatu eta egilearekin berarekin egoteko aukera izango dugu. Euskal literatura barru-barrutik ezagutzeko.

Datak:

2009/11/17, 2009/12/15, 2010/02/16, 2010/03/16, 2010/04/20 eta 2010/05/18

(15 ordu)

Ordutegia: Astearteetan (18:00 – 19:30)

Tokia: Leioako Liburutegia

Plaza-kopurua,gehienez 20, gutxienez 10.

Prezioa: 20 €

Aukera askeko kredituak: 1

Arduraduna: Katixa Agirre

.
.

Gertaerak bi gauza egiaztatu dizkit:

a) Emergentzia egoeretan ezin dela nirekin kontatu
b) Gehiegi ikusi dudala uda honetan Reno 911 telesail txanantea.

.
.

Eta istripua izan duenari laster osatzea opa diot, noski.