Gaur goizean, lanerako bidean, auto batek gizon bat harrapatzen ikusi dut. Lurrean gelditu da gizajoa, kexuka. Gidaria ere, negarraren hegian. Gerturatu egin naiz, beste bikote bat ere gerturatu da… “anbulantzia bati deitu beharko diogu, ezta?” Telefonoa atera dugu aldi berean bikoteko neskak eta biok, baina nik 911 markatu dut eta telefonoak ez du seinalerik eman batere. Beste neskak deitu behar izan du azkenean.
Gertaerak bi gauza egiaztatu dizkit:
a) Emergentzia egoeretan ezin dela nirekin kontatu
b) Gehiegi ikusi dudala uda honetan Reno 911 telesail txanantea.
.
.
Eta istripua izan duenari laster osatzea opa diot, noski.
Isilik egon naiz hiru hilabete hauetan, baina ez geldi.
Tarte honetan tesia amaitu dut (tira, ia-ia), Las Vegaseko erruleta guztiak dardarka utzi ditut, Txirri juniorrekin bainatu naiz Truckee ibaian, umeentzako beste liburutxo bat argitaratu didate (orain arteko nire istoriorik autobiografikoena, dudarik gabe), Colorado ibaiaren kanoian egon naiz Obama bertan egon zen egun berean eta moteletako jacuzzietara zaletu naiz.
Nevadan guztiz integraturik
Hori ez da dena.
Baina ez dut dena kontatuko lehenengo post honetan, ezta?
Hauxe da denboraldiko azken hiria Sautrelan. Bideo guztiak irailerako goiz batean grabatu genituen, horregatik daramat kamiseta bera guztietan, ez pentsa. Hala ere, bederatzi hilabetez luzatu da atal bakoitzaren emisioa. Orain, bukatu da bidaia, Innsbruck-en, hain zuzen.
X
Eta beste bat hastera doa. Renorako bidean naiz. Hurrengo posta, bertatik. Ondo ibili.
